• slider klein 1
  • Bijeenkomst
A- A A+
Afdrukken

Het LFB Blog

In dit blog vertellen mensen met een beperking hun persoonlijk verhaal.

Waar lopen zij tegenaan?
Wat maken zij mee?
Wat is belangrijk voor hen?

Elke 3 weken plaatsen we een nieuw verhaal.
Wij wensen jullie veel leesplezier!

Afdrukken

Het verhaal van Mireille

Vanaf volgend jaar juli geen pensioenopbouw meer voor mensen met een beperking. Dit is de consequentie als werkgevers mensen met een beperking onder het minimumloon mogen betalen.
Ervaringsdeskundige Mireille de Beer reageerde door een brief te schrijven aan de staatssecretaris van Sociale Zaken.
Het wetsvoorstel is afkomstig van Tamara van Ark (VVD), staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Door de regeling kan er onder andere bezuinigd worden op sociale premies. Dit kan de overheid in totaal 500 miljoen opleveren. Met dat geld zouden extra werkplekken voor mensen met een beperking kunnen worden bekostigd. Het zou zo eenvoudiger
en goedkoper zijn voor werkgevers om mensen met een beperking in dienst te nemen.
 
Brief aan mevrouw Van Ark
Hoe zie ik dat vanuit mijn achtergrond als persoon die een beperking heeft en wat betekent dit voor andere mensen met een beperking? Ik heb hiervoor een brief opgesteld en deze opgestuurd naar de staatssecretaris. Onderstaande is wat ik hierin heb beschreven.
 
Geachte mevrouw Van Ark,
Ik ben Mireille de Beer en ik werk al vijftien jaar als ervaringsdeskundige bij LFB, een belangenvereniging door en voor mensen met een verstandelijke beperking.
Via begeleidwerken heb ik hier een betaalde baan. Ik heb het geluk dat ik begeleid word door een goede coach die met mij dit proces is aangegaan. Door dit werk heb ik ook kansen gekregen om gedetacheerd te worden bij Vilans, een kenniscentrum voor het verbeteren van de langdurende zorg. Hier denk ik mee in beleid, ben ik betrokken in verschillende projecten en word ik gezien als een volwaardig collega. En daardoor groei ik nog steeds en wordt mijn wereld nog groter. Ook ben ik zo meer als die beperking alleen.
 
Ik kom ook brengen
Werk geeft mij enorme voldoening en dat komt omdat ik niet alleen maar kom halen, maar ook kom brengen. Zo leert Vilans heel veel van mij door beter te begrijpen hoe het is om iemand te zijn met een langdurende zorgvraag. Inmiddels is de langdurige zorgvraag niet meer van toepassing, omdat ik een mooi netwerk om mij heen heb gebouwd. Samen met mijn man heb ik een eigen huis en daar geniet ik van, want ik werk daar hard voor.
Gelukkig heb ik van mijn jobcoach inmiddels begrepen dat deze nieuwe regeling niet voor mij geldt. Het gaat namelijk om mensen die onder de Banenafspraak vallen. Dat is voor mij een enorme opluchting. Want anders zou ik de hypotheek in de toekomst niet meer kunnen betalen.
 
Geschokt
Maar dat wil niet zeggen dat ik evengoed niet geschokt ben over het feit dat er zulke wetten worden voorgesteld. Mensen met een beperking hebben ook recht om hun pensioen op te bouwen. Ze hebben er immers niet om gevraagd dat ze een beperking hebben.
Ook raakt het mij dat er gezegd wordt dat mensen met een beperking geld kosten. Ik denk juist dat zij iets moois kunnen toevoegen aan een bedrijf of organisatie. Deze samenleving is zo gevarieerd, bestaat uit zoveel verschillende mensen, dat ik durf te zeggen dat bedrijven en organisaties echt iets missen door mensen met een beperking uit te sluiten.
 
VN-verdrag
Uw wetsvoorstel maakt het bovendien mogelijk dat mensen met een beperking betaald worden naar wat zij kunnen produceren. Hierdoor worden mensen met een beperking oneerlijk behandeld ten opzichte van andere mensen. In juli 2016 heeft de overheid een VN-verdrag getekend waarin staat wat de overheid moet doen om te zorgen dat iedereen mee kan doen in de samenleving. Volwaardig meedoen betekent volwaardig behandeld worden. Hoe betrouwbaar is die ondertekening van de overheid dan als diezelfde overheid dit soort wetsvoorstellen indient? Gelijke rechten betekent toch gelijke kansen?
 
mirielle
 
 
Afdrukken

Verslag van de dag bij de PI in Vught

Het is vandaag de grote dag.
Danny en Caron gaan een dagje meelopen in de gevangenis van Vught.
De bedoeling is om een dagje mee te kijken hoe er in de gevangenis wordt omgegaan met een beperking.
We werden die die ochtend op gehaald met een wagen van de gevangenis.
Rijnier was al eerder in Gouda om ons op te vangen en een aantal dingen uit te leggen.
Toen het busje gearriveerd was werden onze tassen in beslag genomen en gingen met het busje mee naar Vucht.
We werden apart gezet in het busje.
We waren om 09.30 in Vucht waar we nog moesten wachten tot we naar binnen mochten.
Binnen moesten we foto’s maken en onze bezittingen inleveren.
Daarna moesten we ons uitkleden en douchen.
Dan voel je je wel klein als ze dat van je vragen (visiteren).
Toen we dat gehad hadden werden er vragen gesteld door een arts en of je gezond was.
Toen dat achter de rug was werden we naar het cellen complex geleid waar we voorgesteld werden aan de begeleider die de hele dag met ons meeliep.
Naar een korte uitleg over de cellen mochten we buiten luchten tot 11:40.
Op die binnen plaats hebben we nog met die begeleider gesproken.
Binnen aangekomen moesten we wachten tot de middag maaltijd.
Tijdens de maaltijd werd je ingesloten in je cel.
In die tijd heb ik een uurtje tv gekeken tot 12:45.
De cellen gingen we open en de gedetineerde gingen naar hun werkplek.
Wij gingen samen met die begeleiding de papieren doornemen (intake) als je daadwerkelijk in gevang word genomen.
Het Waren veel papieren die ingevuld moesten worden.
(boodschappen, verlof, huisregels etc.
te veel om te onthouden)
Aanbeveling: het is verwarrend voor mensen met een beperking om dat in een keer te behandelen.
Ik zou aanraden om dat in kleine stapjes te doen zodat de mens goed begrijpen waar het over gaat.
Toen we dat gedaan hadden werden we opgehaald de door Rijnier en de directie waarbij we ons verhaal kwijt konen hoe we het vonden.
middags werden we opgehaald door Hetty en waren om 15:00 weer vrij wegens goed gedrag.
Mijn bevinding is dat dit best een zware dag was.
Maar ik had het zwaarder verwacht dan het uiteindelijk werd.
Ik heb er van geleerd dat de Nederlandse gevangenissen geen hotels zijn want je wordt van je vrijheid beroofd.
Je hebt veel beperkingen waar je aan moet houden.
Het was een mooie en leerzame dag.
 
caron foto danny
Afdrukken

Het verhaal van Micky

Hallo, mijn naam is Micky,
en ik ben gevraagd deze keer een blog in elkaar te draaien.
Maar ik moet toegeven, dat de onderwerpen niet zomaar komen aanwaaien.
Er is heel veel wat ik zou kunnen delen.
Zoals mijn liefde voor met woorden spelen.
Wat ik ook zou kunnen vertellen, is wat mij allemaal is overkomen.
Als kind, en hoe ik dat te boven ben gekomen.
Maar dat is een verhaal van drie pagina’s lang dat lijkt me niet fijn.
Dus kan het maar beter een zo’n kort mogelijk verhaal zijn.
Mijn allergrootste liefde is het schrijven van verhalen.
Daarmee kan ik het beste uit mezelf halen.
Even naar een fijnere wereld dan die waar ik leef.
En ooit echt een boek uitgeven, is waar ik naar streef.
Maar waar het over moet gaan dat moet ik nog verzinnen.
Want er schieten me dagelijks ideeën te binnen.
Voornamelijk over werelden vol fantasie.
Maar het is moeilijk te verwoorden hoe ik die voor me zie.
Een wereld zoals die van Tolkien.
Je weet hoe die eruit ziet als je de films hebt gezien.
Genoeg over mijn verhalen ik heb ideeën zat.
Want een dichtbundel uitbrengen lijkt me ook wel wat.
Over elfjes, bossen, het dagelijks leven.
Ik dicht over alles, het is me om het even.
Ben ik nu al aan het eind van mijn verhaal?
Dat ging wel heel snel allemaal.
Nu ja, nog een kleinigheidje dan misschien.
Want eh, hebben jullie deze hele tekst goed gezien?
Elk woord verbonden met elkaar.
Lees maar.
Rijmend en dichtend heb ik alles verweven.
Net zoals ik dat probeer in mijn dagelijks leven.
 
Grote groet Micky
 
Foto Micky